Tradycyjne rozumienie inwestora ulega zmianie w ramach gospodar­ki rynkowej.

Inwestorami zostają instytucje lub osoby fizyczne, dla któ­rych celem zaangażowania środków finansowych nie musi być wcale na­bycie prawa własności. Angażują środki np. w proces realizacji biurowca po to, aby po jego ukończeniu odsprzedać gotowe powierzchnie, odzyskać kapitał oraz uzyskać procent za zaangażowanie kapitału. Często przed­miotem sprzedaży jest część powierzchni, reszta powierzchni przyniesie im dochód w postaci czynszu dzierżawnego. Nabywcy, zgłaszający zapotrzebowanie na nieruchomość, noszą natomiast nazwę promotorów.



Niezależnie od dotychczasowej klasyfikacji, wśród inwestorów moż­na wyróżnić dwie grupy. Pierwszą z nich stanowią tak zwani inwestorzy indywidualni, którzy posiadany kapitał finansowy lokują głównie na rynku mieszkaniowym, rzadziej w nieruchomości rzeszów komercyjne czy w akcje in­stytucji posiadających nieruchomości. Drugą grupę inwestorów stanowią inwestorzy instytucjonalni. Pojęcie to obejmuje osoby lub instytucje fi­nansowe, zajmujące się profesjonalnie lokowaniem środków finansowych. Niektóre z tych instytucji pełnią funkcję pośredników, przyjmujących lo­katy inwestorów indywidualnych.



Na rozwiniętych rynkach kapitałowych działają następujący inwesto­rzy instytucjonalni:

• fundusze emerytalne,


• instytucje ubezpieczeniowe,


• banki komercyjne i inwestycyjne,


• fundusze powiernicze,


• przedsiębiorstwa inwestujące na rynku,


• gmina i państwo.